In 'Pauze in het metaal' zie je een dialoog tussen de rauwe zwaarte van het schroot en de lichtheid van kleur. De stippen zijn heel bewust niet op de harde, dominante lijnen van het staal gelegd, maar precies in de kleine rustzones ertussen. Ze dringen zich niet op, maar ademen in de leegte. Daardoor ontstaat er een asymmetrische route die je oog door de chaos leidt — een nieuw ritme dat de verwrongen massa laat kantelen naar een geordende compositie."
