De poëzie van materie

KUNSTENAARSVERKLARING

Matthieu Claus (°1977) werkt met wat achterblijft: schroot, sporen van gebruik en materialen die hun oorspronkelijke functie hebben verloren. In deze resten onderzoekt hij hoe betekenis kan ontstaan uit verval en transformatie.
Door te schrapen, te overschilderen en opnieuw te ordenen laat hij materialen bewegen tussen abstractie en herkenning. Zijn werk resulteert niet in representaties van de zichtbare werkelijkheid, maar in mentale landschappen waarin fragmentatie en herstel naast elkaar bestaan.
Vergankelijkheid is voor Claus geen eindpunt, maar een begin. In versleten materie schuilt poëzie. Abstractie ontstaat niet alleen uit vorm en kleur, maar uit de emotionele ruimte die zich ontvouwt tussen het werk en de beschouwer.