De poëzie van materie
KUNSTENAARSVERKLARING
Het werk van Matthieu Claus (°1977, Gent) ontstaat vanuit wat achterblijft: schroot, sporen van gebruik en materialen die hun oorspronkelijke functie hebben verloren. In deze resten onderzoekt hij hoe betekenis kan ontstaan uit verval, tijd en transformatie.
Door te schrapen, te overschilderen en opnieuw te ordenen brengt hij materialen in beweging tussen abstractie en herkenning. Zijn werken verwijzen niet naar een directe representatie van de zichtbare werkelijkheid, maar openen mentale landschappen waarin fragmentatie, herinnering en herstel naast elkaar bestaan.
Voor Claus vormt vergankelijkheid geen eindpunt, maar een vertrekpunt. In versleten materie ontdekt hij een stille poëzie. Abstractie ontstaat daarbij niet enkel uit vorm en kleur, maar uit de spanningsruimte tussen het werk en de beschouwer een ruimte waarin sporen van tijd nieuwe betekenis kunnen krijgen.