De poëzie van materie
Artist Statement
Het werk van Matthieu Claus vertrekt vanuit wat achterblijft: schroot, sporen van gebruik en materialen die hun oorspronkelijke functie hebben verloren. Deze resten worden niet verzameld om wat ze geweest zijn, maar om wat ze nog kunnen worden binnen het schilderproces.
Door te schrapen, te overschilderen en opnieuw te ordenen ontstaat een beeld dat zich niet lineair ontwikkelt. Ingrepen worden hernomen, verschoven of gedeeltelijk teruggedraaid. Niet alles laat zich controleren: het materiaal biedt weerstand, vertraagt of dwingt tot andere beslissingen. Het werk groeit in die wisselwerking tussen intentie en wat zich daaraan onttrekt.
De schilderijen functioneren niet als representaties, maar als ruimtes waarin handelingen en tijd zichtbaar blijven. Lagen verdwijnen niet volledig, maar blijven meespelen als onderliggende structuren die het beeld blijven beïnvloeden. Wat zichtbaar wordt, is niet enkel opgebouwd, maar ook het resultaat van wat niet volledig kon worden uitgewist.
Vergankelijkheid verschijnt hier niet als eindpunt, maar als een actieve kracht binnen het werk. Slijtage, correctie en herneming zijn geen stappen naar een afgewerkt beeld, maar houden het schilderij in beweging. Betekenis ligt niet vast, maar verschuift in de ontmoeting met de beschouwer en in wat blijft doorwerken nadat het kijken stopt.