POËTISCHE QUEESTE- 

Matthieu Claus heeft geen boodschap aan grote verhalen en onderschrijft hiermee intuïtief het postmodernisme van Lyotard. De Franse filosoof stelde het falen van het wetenschappelijk discours aan de kaak vanwege haar discriminerend karakter.

Matthieu lijkt in zijn werk hetzelfde te doen. Hij put inspiratie uit industriële sites en  schroothopen – de tragische restanten van de ooit grootse producten van ons vooruitgangsdenken. Hij maakt foto’s van verwrongen staalplaten, platgegooide gebouwen en betonbrokken en herinterpreteert deze als landschappen. Uit de vormeloze massa’s puurt hij lijnen en figuren die hij verwerkt tot uiterst frêle tekeningen. 

Belangrijk daarbij is de persoonlijke invulling. De post- industriële scènes mogen dan als basis dienen, het resultaat verwijst eerder naar zijn innerlijke gemoedstoestand. Vaak verrijzen warme, vrouwelijke vormen uit de oorspronkelijk kille beelden. Door landschappelijke kleurtinten toe te voegen, schept hij een nieuwe wereld, kent hij opnieuw betekenis toe aan wat nutteloos is geworden.

De tekeningen van Matthieu Claus lezen als een poëtische queeste naar de donkerste regionen van de ziel. Mits de juiste aandacht wordt de toeschouwer een intiem inzicht verleend in de bewogen wereld van een jonge kunstenaar.

Met dank aan BinLuPa vzw, 8554 Sint- Denijs
‘Onder spanning’, 2009, Transfo Zwevegem 
Tekst door Roderik Six